اشعار

می‌رسد تا آسـمان، نور از خیابان شما            ای بلا و فـتـنـه‌هـا دور از خـیابان شما

تا حریم حضرت خورشید جاری می‌شود            پرتو «نورٌ عـلی نور» از خیابان شما

این همان خط مُقدم هست و اینجا سنگر است            ای عزیزان! چشم بد دور از خیابان شما

راستی هرلحظه می‌گیرند نیرو و توان            مرزبـانـانِ سلـحـشـور از خـیـابان شما

تا بریزد آتش حـسرت به قـلب دشمنان            دست از رزمنده، دستور از خیابان شما

بشکند دستِ منافـق‌پـیشهٔ شیـطان‌صفت            قطع گـردد پایِ مزدور از خـیابان شما

می‌رسد تا مسجدالاقصی اگر همت کنید            این همه فـریاد پـرشور از خیابان شما

نسل در نسل، پرآوازه‌ترین قوم جهان            قـامت غـیرت آن‌ها به بـلـندای زمان

کوه در کوه، شگـفـتـند و دماوندْنسب            چه کسی دیده بترسند به وقتِ فوران؟!

و اگر حادثه‌ای خواست پریشان بشوند            سر برآورده از آن حادثه طوفان طوفان

ایـستادند و به لبخـند خـدا خـیره شدند            مثل قـد قامت گـلـدسته به هنگام اذان

مـردمـانی زره از نـام خـدا پـوشـیـده            رسمشان نیست بمیرند، مگر در میدان

طایفه طایفه خون داده در آغوش وطن            که مبادا برسد خاک به دست دگـران

نیست در طالعشان تا به ابد پیر شدن            قرن‌ها رفته و این قوم، جوانند، جوان!

چلّۀ خـشم گـرفـتـند به هـنگامۀ جنگ            با دعاهای برون آمده از تیر و کمان

به شهـیـدانـه‌تـرین مـردم تـاریخ قـسم            قـصۀ این همه اسطـوره ندارد پـایـان

مردمـانی همه از نـسل اساطـیر کهن            ایـستادند و سـرودند تو را ای ایران!

عید فطر آمد به همراهش بهار            جشن نوروز است و ایران بیقرار

گاه جنگ است و نبرد گاه شکار            دورِ ایران دشمنانش بی‌شـمار

هفت سین دارد صفای دیگری            میرسد بر گوش بانگ حیدری

سین اول ( سرفـرازیِ ) وطن            لاله روئـیـده شـقـایـق یـاسـمـن

سین دوم یـادِ (سـرباز) شهـیـد            پیروان دیـن و قــرآن مـجـیــد

سین سوم ‌( سربلندی ) افـتخار            اینچـنین عـزت ندیـده روزگار

سین چارم(سینه ها)گشته سپر            مـلـتی از پـیـش او رفـتـه پـدر

سین پـنـجـم (سیدی) والامـقـام            آمـده جـای پــدر گـشـتـه امــام

سین شیشُم(سفره) افطارهاست            در خیابان تا سحر بزمی بپاست

سین هفتم (سَر)برای دین دهیم            ما به دنـبال شـهـیدان می‌رویم

عـید بی مـولا کجـا دارد صفـا            جان زهـرا مادرت مهـدی بـیا

روز نوروز است و شعرِ(بیقرار)            گفـته حال کـشورش با افـتخار

دلم گرفته و این حال، حال دلتنگی‌ست            هزار و چارصد و پنج، سال دلتنگی‌ست

چقدر جای تو خالی‌ست ای نوید بهـار            بیا ببین که چه اندوهگـین رسیده بهـار

تو رفته‌ای و من از زنده ماندنم خجـلم            کجا گـذاشـتـه‌ای رفـتـه‌ای عـزیـز دلم؟

غمت رشیدترین داغ اهل این ایل است            بیا پـیـام بـده، وقـت سـال تحـویل است

بـیــا پــیــام بـده، اسـم سـال را بـگـذار            به قـلـب مـردم امـیـد ‌وصال را بگـذار

شکوفه ذوق ندارد، بهار بی‌رنگ است            حرم برای سخـنرانی تو دل‌تـنگ است

الا کـه بــود دلـت مــرقــد امـام رضــا            بـه پـیـشــواز شــمـا آمـده امــام رضــا

چگونه بغـض گـلوگـیر را مهار کـنیم؟            نـمـاز عـیدِ بـدون تو را چه کار کـنیم؟

صدای نم‌نم باران، سکوت گریهٔ ماست            نماز عـید، قـنوتش، قنوت گریهٔ ماست

کسی که زد به دلم مُهـر داغ را بکُـشم            اگر به دست من افـتـد فـراق را بکُـشم

از این به بعـد جهـان باشد و تـلاطم ما            سـفـر به‌خـیر، یـگـانـه عزیز مـردم ما

قـرار بود که مـا جـان‌نـثـار تو بـاشـیـم            در آخـرین نـفـس خود کـنـار تو باشـیم

پس از تو خشم شدیم و خروش و بی‌تابی            سـلام بـر تـو و بـر کـودکـان مـیـنـابی

سـلام بر تو و بر هر شهـید این مـیدان            که خون تک‌تکشان شد امید این میدان

و تیر خشم خدا در کمان خون‌خواهی‌ست            آهای ملت ایران‌! زمان خون‌خواهی‌ست

در انتـقـام، چنان بـرق خـانـمان‌سوزیم            قسم به مشت گره‌کرده‌ات که پـیروزیم

قسم به مشت گره‌کرده‌ات، خدا با ماست            خدا بزرگتر از هیچ و پوچ آمریکاست

خدا بزرگتر از ناوهای کوچک اوست            خدا بزرگتر از های و هوی موشک اوست

تو با شهـادت خود، راه را نشان دادی            یقـین به وعـدهٔ حق را تو یادمـان دادی

تـو یـادمـان دادی روزهـای روشـن را            میان این همه دشـمن، نـتـرس بودن را

تو یادمان دادی مزد صبر، پیروزی‌ست            و مرگ چارهٔ فرعون‌های امروزی‌ست

تو یادمان ‌دادی سـوگ را حماسه کـنیم            در اوج جـنگ نـتـرسیم، استـغـاثه کنیم

تو یـادمـان دادی در مـیان لـجـهٔ خـون            نوشته‌اند «مِنَ المُجـرِمِـينَ مُنـتـقـِمـون»

تو یادمان دادی دست برتر ایمان است            کسی که فاتح این معرکه‌ست، ایران است

بـیا بـبـین که یـتـیـمان تو چـه‌ها کردند            به عهد با تو در این معـرکه وفا کردند

درود خویش بر آن‌ها نـثـار می‌کـردی            چه مـلـتی که به آن افـتـخـار می‌کردی

اگـرچه در دل ما داغ آتـشـیـنت هـست            هزارشکر که بعد از تو جانشینت هست

چه نایبی که به نام و مرام، خامنه‌ای‌ست            هنوز رهبر ایران، امـام خـامنه‌ای‌ست

سـلام مـردم ایـران! سـلام! بـرخـیـزید            بـرای بـیـعـت بـا این امـام بـرخـیـزیـد

دل سـیاه شـیـاطین به شـور افـتـاده‌ست            امید دشـمن از این انتخاب بر باد است

بگو بگـو که تو هم این شعـار را بلدی            «زمانه بر سر جنگ است یا علی مددی»

زمانه بر سر جنگ است و ما نمی‌ترسیم            بگو که از احـدی جز خـدا نمی‌تـرسیم

که ما همیشه در آغـوش یا عـلی مددیم            به ذوالفقار قـسم، رسم جـنگ را بلـدیم

سـلام مـردم هـمـواره در مـسـیـر خـدا            ســلام مـلـت اصـحــاب ســیـدالـشـهـدا

زمـان، زمـانهٔ نـابـودی شیـاطـین است            بهای خـون شـهـید عـزیـز ما این‌ است

به شرط آن که بمانـیم استـوار و غـیور            نه نا امید و هراسان؛ امیدوار و صبور

صبور بر سر پـیـمـان‌ خویش با قـرآن            امــیـدوار بـه هـمــراهـی امــام زمــان

که اوست آن‌که در این معرکه نشانش هست            امام عصر حواسش به عاشقانش هست

اگر که اوست جلـودار، پس تحـمل کن            به نام حضرت زهـرا، به او توسل کن

خـزان غـربـت او را تـمـام بـایـد کـرد            بــرای دیــدن قــائـم، قــیـام بـایـد کـرد

ای آفـتـابِ پـسِ ابـر، شـب رسـیـده بـیا            بیا که جان جـهـانی به لب رسـیـده، بیا

بـيا بـيـا که بـدون تو سـخـت تـنـهـائـيم            حجـاب ديـدنـتـان از قـضـا خود مـائـيم

تو مـرد مـعـرکهٔ انـتـظـار می‌خـواهـی            فقط نه عـاشق بی‌تاب، یار می‌خـواهی

خوشا به‌حال کسانی که روسپـیـد شدند            زمیـنـه‌سـاز ظهـورت شده، شهید شدند

بـدون سـر شده و سـرفـراز می‌گـردند            می‌آیـی و شـهـدا بـا تو بـاز مـی‌گـردند

به خـاک پاک قـدومت رسید خـامنه‌ای            و با تو می‌رسد از ره شهـید خـامنه‌ای

شکر خدا بر غیر چشم خویش بستیم            ماه خدا در محـضر قـرآن نـشـسـتیم

تا چشم وا کردیم این ماه از نظر رفت            شب‌های قدر و موسم قرآن به سر رفت

ماه مبارک، ماه رحمت، ماه غفـران            مـاه محـمد، مـاه عـتـرت، مـاه قـرآن

اسمای حسنای خدا، جوشن کـبـیرش            دادند ما را اجـرها با « یا مجـیر»ش

ماه بهشت و سرخوشی از بوی عطرش            یـادآور روز قـیـامـت عـیـد فـطـرش

عید آمده تا ما به فـطـرت باز گردیم            قرآن بخوانیم و به عترت باز گردیم

والله، شـهـرُ اللهِ اکـبــر بـود این مـاه            الله اکـبـر، مـاه حـیـدر بـود ایـن مـاه

شب‌های قدر آئـینهٔ روز غـدیر است            حکم قـضا امر قَدَر دست امیر است

برخـیـز قـدر ایـن دقـایـق را بـدانـیـم            از لیـلـةالـقـدر عـلـی قـدری بخـوانیم

قدرش هزاران ماه در قرآن نهان است            نورش هزاران سال نوری بی‌کران است

بالاترین تسبیح تـسبـیحات زهراست            تسبیح زهرا « اُذکـروالله کـثیرا»ست

آیات «سبحان الذی الاسری»ست زهرا            الله اکـبـر «آیت کـبـری»ست زهـرا

دلــدادهٔ عــتــرت شــدیـم الـحــمــدلله            ما فـاطـمـی فـطـرت شـدیـم الحمد لله

صدشکر «حوّل‌ حالنا» ذکر وصال است            امسال عید فطر با تحویل سال است

نـوروز هم آمد به استـقـبـال این عید            خورشید می‌گردد خودش دنبال این عید

هم عید فطر ماست هم سال جدید است            افسوس در دل داغ آقای شهـید است

کی می‌‌رود از یاد ما لحـن دعـایش؟            حال نماز عـید و شور خـطـبه‌‌هایش

سـال جــدیــد آمـد ســلام او نــیـامـد            نــوروز شـد امـا پــیــام او نــیــامــد

یارب اگرچه سایه‌ای رفت از سر ما            منظومه‌ای شمسی‌ست نور رهبر ما

منظـومـه‌ای که سیر در توحـید دارد            منظـومه‌ای که چارده خورشید دارد

باید در این دوران جهانی گام برداشت            در هر زمـیـنه آسـمانی گام برداشت

در این ولایت آسمان هم خاکبوس است            این ملک زیر پرچم شمس الشموس است

از داغ آقا در دل عـشاق غـوغـاست            این چند خط حرف دل ملت به آقاست

ای وارث فـضل کـلـیـنی تا خـمـیـنی            ای باعـث ایـجـاد این شـور حـسـینی

تو «اَنـتُمُ الاَعـلَون» را تفـسیر کردی            مـردانه استـکـبار را تـحـقـیر کردی

در نـصرت دین خـدا رزمـنده بودی            یک عمر با شوق شهادت زنده بودی

اجرت به قرآن «نِعمَ اَجرُ العامِلین» است            اجـر جـهـاد فی سـبـیـل الله این است

تو رهـبری از نـسل سـادات جـلـیلی            تو از تبار «فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الجَمِيل»ی

رفـتی و با خـونت به امت پـند دادی            دل‌های مـلـت را به هم پـیـونـد دادی

هرچند داغ تو به دل‌ها زخم کاری‌ست            خونت ولی در رگ‌رگ این قوم جاری‌ست

تو هـیبت کـفـار را در هم شکـسـتی            با آیـه‌هـای فـتـح، محکـم عهـد بستی

ای عهد دیرین تو با «ما عاهدوالله»            تو دست دادی دسـت بـیعـت با یدالله

گفـتی «اَشِـدّاءُ عَـلَی الکُـفـّار» هستیم            مـا رهـروان حـیـدر کـرار هـسـتـیـم

«اَلصَّبرُ مِفتاحُ الفَرَج» در باورت بود            لـبـیـک یا مـهـدی نـدای آخـرت بـود

فرض است اینک بر همه با قلب آگاه            لـبـیـک گـفـتـن بـر نــدای داعــی‌ الله

لبیک یعنی از شیاطین دست شـستن            در جنگ با دشمن، رضای دوست جستن

لبیک یعـنی ذکر «قـالـوا ربـنـا الله»            «ثم استقاموا» گفتن و ماندن در این راه

لـبــیـک یـعـنـی بـا امــیـن‌ الله بــودن            بـعـد عـلی با مـجـتــبی هـمراه بودن

لـبیک یعـنی قـلـبی از قـرآن لـبـالـب            لـبـیک یعـنی اقـتـدا بر صبـر زیـنب

لبیک یعنی اقـتدا بر کـاشـف‌الکـرب            الله‌اکـبر گـفـتـن از محـراب تا حرب

بـایـد تـقـاص خـون آقـا را بـگـیـریم            ذکر علی در مسجدالاقـصی بگـیریم

سیدعـلی مصداق انزلنا الحـدید است            بعد از شهادت هم «اولی بأس شدید» است

این وعدهٔ صادق شروع انتـقام است            کار عدو دیگر در این وعده تمام است

ما فـاتـحـان بدر و خـیـبر بی‌قـراریم            امـسال عـزم مـحـو اسـرائـیـل داریم

بدون تو چگونه سال ما تحویل خواهد شد؟            که امشب ساعت هجده غمم تکمیل خواهد شد

پیامی بعد «حوّل حالنا» بفرست و در پایان            بگو فردا حرم، این حرف‌ها تفصیل خواهد شد

تو رفتی و غم عـالم به ما تحمیل شد اما            غمی که به حماسه بعد از این تبدیل خواهد شد

ببین خونت چنان رودی خروش افکنده در عالم            که فرعون و سپاهش غرق در این نیل خواهد شد

ببین بر سفره‌هامان سین سربند لثارات است            و سین هشتم ما غـرّش سجیل خواهد شد

بگو با رهبرم سوگند بر مشت گـره‌کرده            تقاص خون پاکش مرگ اسرائیل خواهد شد

خیابان در خیابان بعثت مردم، عجب عیدی‌ست            به یُمن این رشادت‌ها فرج تعجیل خواهد شد

آه مـی‌کـشـم تـو را بـا تـمـام انـتـظـار            پر شکوفه کن مرا، ای کـرامت بهار

در رهت به انتظار، صف به صف نشسته‌اند            کاروانی از شهید، کـاروانی از بهـار

بر سرم نمی‌کشی دست مهر اگر، مَکش            تـشـنـۀ مـحـبـت‌انـد لالـه‌هـای داغـدار

دسته‌دسته گم شدند سهره‌های بی‌نشان            تشنه‌تشنه سوختند، نخل‌های روزه‌دار

می‌رسد بهار و من بی‌شکوفه‌ام هنوز            آفـتـاب من بتـاب، مهـربان من بـبـار!

به رغم سیلی امواج، صخره‌وار بایست            در این مقابله چون کوه استوار بایست!

خلاف گـوشه‌نـشیـنان و عـافـیت‌طلـبان            تو در مـیـانـۀ مـیـدان کـارزار بایست!

نه مثل قـایق فـرسـوده‌ای کـناره بگـیر            نه مثل طفـل هـراسیده‌ای کنار بایست!

در ایـن زمـانـۀ‌ بـدنــام نـاجـوانـمـردی            به نـام نـامی مـردان روزگـار بایست!

بس است این‌که به آه و به ناله در همه عمر            به انتظار «نشستی»، به انتظار «بایست»!

اگر فـریـاد دارم، در دلم داغ پـدر دارم            چرا آرام باشم من که آتش بر جگر دارم

چرا یک گوشه بنشینم؟ چرا زانو بغل گیرم؟            که من امروز فکر انتقامش را به سر دارم

به آتش می‌کشم از ریشه ظلم دشمنانم را            که با خون شهیدم تازه‌جانی پرشرر دارم

خدا بسته‌ست بر من کوره‌راه ناامیدی را            من از پیروزیِ حتمی در این میدان خبر دارم

به مقصد می‌رسانم آخر این شور حماسی را            فقط از روی دلتنگی‌‌ست چشم تر اگر دارم

هـمـه به يـارىِ پـروردگـار مى‌آئـيم            شـبـانـه‌روز سـرِ اين قـرار مى‌آئـيـم

بگو كه سنگ ببارد، بگو كه موشک و بمب            بگو كه هرچه شود، پاى‌ كار مى‌آئيم

پياده يا كه سواره، به پشت‌گرمىِ هم            چـنـان سـتـارۀ دنـبـالـه‌دار مـى‌آئـيـم

هرآنچه هم بشمارند، سعىِ بيهوده‌ست            كه گفته است كه ما در شمار مى‌آئيم؟

گرفته‌ايم به كف، پرچم شرف، زن و مرد            تهـمـتـنـانـه به اين كـارزار مى‌آئـيـم

بلوچ، فارس، عرب، ترك، تركمن، لر و كرد            همه، هـمه، هـمه با هر تـبار مى‌آئيم

اگر نظامى، اگر کـارمند و بازارى            اگر مـعـلـم، اگر خـانـه‌دار، مى‌آئـيم

جوان و پيـر ندارد، براى آنكه همه            شـويـم بر سرِ دشـمن هـوار مى‌آئيم

بگـو يـهـود بـدانـد بـراى آنـكه مـدام            درآوريـم از آن‌هـا دمــار مـى‌آئـيــم

غـبارِ فـتـنه اگر شهر را بگـيرد هم            براى يـارىِ حـق، در غـبار مى‌آئيم

به حكم آيۀ "إن تنصروا" در اين پيكار            همـه به يـارىِ پـروردگـار مى‌آئـيـم

فقط مپرس پس از رفـتنِ امام شهيد            چگـونه با غـم دورى كـنار مى‌آئيم!

کابـوس شبـانـه‌روز دشـمن، مائیم            خـسته نشدیم، روز و شب می‌آئیم

تـا شـب‌پـره‌هـا مـجـال پـیدا نکـنند            مـا فـاتـح سـنـگـر خـیـابـان‌هـائـیـم

داود رحیمی

از ابـرهـه و فـیـل بـگـویـم یـا نه؟            از فــتــح ابـابـیـل بـگـویـم یـا نـه؟

بر گـنـبـد آهـنـیـن خـود می‌بـالـی؟            از مـوشک سـجـیـل بگـویم یا نه؟

محمدطه مؤمنی

شمعیم، اگر که شعله‌ور‌ می‌گردیم            موجـیم که می‌رویم و برمی‌گردیم

از خـون شهـید، زندگی می‌جوشد            ما را بکـشـید، زنـده‌تـر می‌گـردیم

عباس جواهری رفیع

این ملـت شیـعـه از همه سر باشد            این جـنگ، هـمان نـبرد آخر باشد

این سیلِ خروش، وعدۀ سید علی‌ست            این بـعـثتِ شـیـعـیـان حـیـدر باشد

حسین ملکی رحیمی

در پیـش بـلا سیـنـه سپر باید کرد            در راه وصال، ترک سر باید کرد

با قیمت جان خود اگر هم شده است            از میهن خود دفـع خطر باید کرد

محمود شریفی

با وحـدتـمان ثـبـاتشان برهم‌خورد            افسانۀ سور و ساتشان برهم‌خورد

بـا هـمـدلـیِ مـلـّتِ ایـرانِ حـسـیـن            طـومار محـاسباتـشان برهم‌ خورد

مریم محبی نژاد

هرچند که زیر ترکـش غـم هستیم            شادیم که در معـرکه با هم هستـیم

گـفـتـند خـیـابان شده میدان جـهـاد            شب‌ها همه در خـط مـقـدم هـستیم

خاطره شیوندی

نازم به چراغی که جهان افروز است            ایران حـسـیـن تا ابد پـیروز است

در کرب و بلا اگر نبودی دیروز            یـاریِ ولـیِ اَمـرمـان امروز است

مریم محبی نژاد

هر بـار که لـحـظـهٔ سـحـر می‌آیـد            از بــارش سـجـیـل خـبــر مـی‌آیـد

بر ابـرهـهٔ زمان نشان خـواهم داد            از مـشت گـره کـرده چه برمی‌آید

نجمه پورملکی

این تازه شکـوه بای بسم الله است            این صبح همان حقیقتِ دلخواه است

از غـرّش ذوالـفـقـار حـیدر حـیدر            پیداست دوباره خیبری در راه است

میثم یوسفی

"من" را بگیر از من و خود را به من بده            آئـیـنـه‌ای بـرای تـمـاشـا بـه مـن بـده

این چشمه‌های خشک به دردی نمی‌خورد            پس رودهـای راهـی دریـا به من بده

از این خزان سوخته چیزی نمانده است            با اشک، نـوبهـار شکـوفـا به من بده

امشب هرآنچه غیر تو در سینۀ من است            از من بگیر و وعـدۀ فردا به من بده

مثل همیـشه حـال مرا رو به راه کن            غـم‌گریه را بگـیر و تسلی به من بده

صدها قـدم به سوی منِ خـسته آمدی            گامی به سوی عـالـم معـنا به من بده

کنج فراق و اوج تقرب به دست توست            در راه عـشـق، جـام بـلایا به من بده

حتی عذاب کردن تو غیر لطف نیست            پـس درد را بـدون مـداوا به من بـده

حبل‌المتین عبد گـنهکـار فـاطـمه‌ست            پس رشته‌ای ز چادر زهرا به من بده

تنهـا پـنـاه گـریـۀ فرزند، مـادر است            مادر! کـنار چادر خود جا به من بده

نگاهم در نگاه تو طنین‌اندازِ ایمان است            بگو از هرشبِ حمله، بگو که وقت طوفان است

بگو وقت جهاد است و کسی در خانه ننشیند!            وطن، امروز محتاج همین سیل خروشان است

جهادی که به هر مرد و زن و پیر و جوان واجب            جهادی که به حکمِ آیه‌های فتح قرآن است

چه می‌جویی؟ خدا؟ با ماست او، اینجاست این شب‌ها            چه می‌جویی؟ همه تاریخ با ما سربداران است

اگر عشقی‌ است در ما، نذر راه روشن فردا            اگر جانی است، آن جان خون‌بهای نصرِ ایران است

بیا ای لشکر پاکان! بیا ای جانِ تو ایران!            شلمچه، فکه و فتح‌المبینِ ما خیابان است

قسم به گـریه‌های نیـمه‌شب‌های طلائـیه            بدان ما برنمی‌گردیم! این راه شهیدان است!

به یاد جـبهـه‌‌ها بستـیم سربند علی مولا            بگو با ما بیاید باز هرکس مرد میدان است

سجاده سنگر است و دعا هم سلاح ما            تا آسـمـان کـشـیـده شـده شـاهـراه ما

در بین مسـجـدیم، کـنار سـپاه عـشق            قوّت گـرفـتـه است سـپاه از سـپاه ما

شیـطـان هراس دارد از این اتحادها            هر دم نـشـسـتـه منـتـظـر اشـتـبـاه ما

این قدرت نظامی و موشک به جای خود            او بیشتر بترسد از این «افـتـتاح» ما

اَشکوا اِلَیک؛ ما پدر از دست داده‌ایم            اما نـیـامـده‌ست به لـب هـرگـز آه ما

وقـت نـبـرد آمـده و وقـت آه نـیـست            جـوشن کـبـیـر ماست لـباس سـیاه ما

از مسـجـد آمـدیم به مـیـدان انـقـلاب            دست خـداسـت بین خـیـابـان پـناه ما

تا رفع فتنه ما همه در صحنه حاضریم            روزی بـهـار می‌شود اسـفـنـدمـاه ما

نشسته چشم به محراب جمکـرانی باز            که غرق گریه، دو رکعت غزل بخوانی باز

در اقـتدای تو چشمم سـتاره‌باران است            که مـحـو در هـیـجـان سـتـارگـانی باز

نشسته در وزش شور جمکرانیِ خویش            در اسـتـغـاثـۀ یا صاحـب‌ الـزمـانی باز

تو را به دست، سفرنامۀ شـقایق‌هاست            میـان وسـعـتی از بـاغ ارغـوانـی بـاز

نشـسته خـوانده‌ام اینجا نماز گریۀ خود            تو ایـسـتـاده پُـر از حـس آســمانی باز

کجای عـرش رهـا کرده‌ای عـبایت را            که گرد غربت از این شهر می‌تکانی باز

«دلم قرار نمی‌گیرد از فغـان، بی تو»            کدام گـوشۀ «محـراب جمکرانی» باز

مـا امـت بـصـیـر قـیـامـت بـپـا کـنـیـم            در راه انـتـقـام ولـی جـان فــدا کـنـیـم

امسال اگر چه داغ روی داغ دیـده‌ایم!            مـا عـاشـقـانـه راه شـهـادت گـزیـده‌ایم

سرشار از شـهامت و عزم و اراده‌ایم            هرچند زخـم خـورده ولی ایـسـتـاده‌ایم

ما شیـعـیـان عـتـرت و اولاد حـیـدریم            ما فـاتـحان غزوۀ احـزاب و خـیـبـریم

مـا زیـر بـار ذلـت دونـان نـمـی‌رویـم            دیگـر اسـیـر فـتـنـۀ سـازش نمی‌شـویم

دشمن بترس! عـمر تو دیگر تبـاه شد!            روز تـمـام ایـل و تـبــارت سـیـاه شـد

ما خـصم ظـالـمیم و به مظلوم یاوریم            از دشمـنـان دین خـدا، سـیـنه می‌دریم

صهیون اگرچه دشمنی‌اش را پدید کرد            با مکـر حـیـله رهبر ما را شهـید کرد

از ما اگر مجـاهـد نـسـتـوه را گـرفـت            آن پیر با صلابت چون کوه را گرفت

روباه و صیـد شیـر! نگـنجـد به باورم            دلـتـنـگ روی خـون خـدا بود رهـبرم

او کربلا نـرفـت ولی کـربـلایـی است            هـنـگـامـۀ شـهـادت او نـیـنوایـی است

همچون حسین، با لب عطشان شهید شد            عمری شهید زیست، که اینسان شهید شد

اهل ادب به شـوق روی آن مـه تـمـام            بودند مـنـتـظـر که رسد نـیـمه صـيـام

او رفت و اهل محفل شعرش به غم نشست            در نیمـۀ صیام، دل شاعـران شکـست

او مرد بود و هیچ فرار از خطر نکرد            روز خطر ز اهل عـیالش حذر نکـرد

جان را فدای نهضت و این انقلاب کرد            این مرگ سرخ را خود او انتخاب کرد

هر بار روی منبر روشنگـری نشست            با خطبه‌اش غرور" سگ زرد" را شکست

در آخرین خطابه چه زیـبـا و اسـتوار            فرمـود «لا یـبـایـع مثـله» حـسیـن‌وار

یارب چه شد؟ که جام بلا سر کشید و رفت            نشکو الیک، سید ما پر کـشید و رفت

شبِ ستیز، شبِ آذرخش و طوفان است            شب است و کوه دماوند آتش‌افشان است

شب است و از نفسِ شب گدازه می‌جوشد            شب است و از تنِ شب خون تازه می‌جوشد

شب است و شعله‌کشان است شور خون‌خواهی            تنوره می‌کشد از جان تنور خون‌خواهی

ز هر کـرانـه نـدای قـیـام خـاسته است            به خواستاری خـون امـام خـاسته است

قسم به شـعـشـعـۀ نـور در پـگـاهِ نَـبَـرد            که خصم درنَبَرَد جان به گرمگاهِ نَبَـرد

به خشم و شعله، زمین شور نینوا دارد            امــام خــامـنــه‌ای دیـده بـر شـمـا دارد

شـمـا کـه راه‌نــوردانِ آسـمــان بــودیـد            شما که در هـمۀ قـرن قـهـرمـان بـودید

مسلّم است که میدان تهی نخـواهد ماند            به شب دوباره خیابان تهی نخواهد ماند

سـلام ای یــلِ نــام‌آورِ شـهــیـد! ســلام            امـام خـامـنـه‌ای، رهـبـر شـهـید! سـلام

ببین که شعلۀ خـشمیم و تیغ شمـشـیریم            قـسـم به خـون شـما انـتـقـام می‌گـیـریـم

خبر دهید به شیطان که بی‌عدد شده‌ایم            و راه مـحـو تـلاویـو را بـلـد شـده‌ایـم

دلاورانِ سـتـم‌سـوز خـطـّۀ خـورشـیـد            برآمـدنـد به خـون‌خـواهی امـام شهـید

بر آن شدند که این بار لشکر انگیزند            و پـایـه‌هـای تـلاویـو را فـرو ریـزنـد

بگو به لشکر فرعونِ غرقِ نخوتِ خویش            که کرکسان تو کاری نمی‌برند از پیش

عصای شعله به صهیون رسیده «فَانفَجَرَت»            تبارک الله از این اقتدار، از این عظمت

هلا بـتـرس! از آزادگـان پـیـرِ خـمین            ز بانگ هر شب این ملت امام حسین

اگرچه خیبر و سجیلمان همیشه رهاست            سلاح ما همه تسبیح حضرت زهراست

سلاح شیعه همین بوده در تمام مسیر            همین دم صلوات است و غرّش تکبیر

که ما جماعت نوریم و جمعتان ظلمات            و روی سازشمان نیست با شما، هیهات!

به حرمت همۀ کودکان غرق به خون            بلند می‌شود آواز «مرگ بر صهیون»

بگو که «فتح» به گوش سکوت خوانده شود            مگر که فاتحۀ عـنکـبوت خوانده شود

شب است و ضربۀ تیغ علی‌ست در شب قدر            و ردّ نور قـدم‌های مصـطـفی در بدر

اگرچه باز فـدا می‌شود حـسیـن زمان            عزا مگیر و به گوش جهان حماسه بخوان

اگر چه فـرق عـلی زمـانه مُـنـشق شد            عزا مگیر که رؤیای حق محـقـق شد

هلا سپاهِ کـمانگـیرِ مردِ جان بر کف!            نشان بگیر! فدایت شوم، بزن به هدف!

بزن که بارشِ تـیرِ ستاره دیدنی است            بزن که شیون صهیون دوباره دیدنی است

بزن که شعـلۀ فـانوسِ غـزه برخـیـزد            مگر به عزم تو قـقنوسِ غزه برخیزد

بزن که «فتح» به گوش سکوت خوانده شود            بزن که فاتحۀ عـنکـبوت خوانده شود

دور شد باز هم آن همدم و دمساز از ما            ماند در خاطره‌اش آن همه پرواز از ما

رمـضان دیـدۀ ما را به خـدا بـیـنا کرد            اشک‌ها ماند در این ماه پس‌انداز از ما

نیمه‌شب دل بکن از بستر و بسیار مگو            دور شد فـرصت پیـدایی آن راز از ما

رمضان رفت ولی روزه و قرآن باقی‌ست            چهـره کی پوشد این پنجـرۀ باز از ما؟

تو اگر قدر بدانی همه شب‌ها قدر است            نگرفـتـه‌ست خـدا فـرصت ابراز از ما

تا نفس هست، خدا هست که برکت بدهد            که فـقـط می‌طـلـبد غـیرت آغـاز از ما

باز هر صبح و شب آفاق پُر از جلوۀ اوست            هر اذان دعوت عشق است به آواز از ما

الوداع ای عطش و گریه و لبخند و سکوت            هر سحر یاد کن آه ای رمضان باز از ما

ای نگـاه تو کـلـید بخت خوش‌اقـبـال‌ها            کاش دیدارت مُیسَّر بود در این سال‌ها

ندبه‌ات آرامش نابی به دل‌ها هـدیه داد            دورمان کرد از هجوم پوچ قیل و قال‌ها

هر سحر بعد از نماز صبح، حافظ خوانده‌ایم            تا بیاید نامت ای فـریادرس! در فـال‌ها

در نماز عیدمان هم آرزویی جز تو نیست            این‌که پایانی شوی بر جنگ‌ها، جنجال‌ها

آخرین افطاری این ماه نزدیک است و کاش            روی ماهت جلوه‌گر باشد در استهلال‌ها